”Hayrı işleyen parmaklar,kanamazlar batan iğnelerden…Hayrı devşiren eller,kopmazlar kucakladıklarının ağırlığıyla…Hayra açılan yolda ezilen toprak,özündeki ateşi söndürür,gülistan olur… ”
üzgünüm… yaptıklarım, söylediklerim, düşündüklerim için üzgünüm… hem de çok…
P.S. yukarıdaki güzel söz ile yazdıklarımın bir alakası yok. onu bir blogda görüp beğendim ve sizinle paylaşmak istedim. son yazdıklarım ise şu an yüreğimden dökülenler. bir de gözlerimden dökülenler var, onları ne yapmalı acaba:(
fotoğraftaki güle gelince, bir sürü birbirine benzeyen gül yaprağı arasında o başka, o tek, o yalnız…