sonbahar da bir ”bahar”

sabah uyanıp ta anne babayı yatakta bulan prenses hemen parka gidebilir mi yiizzz diye tutturur. haftanın sadece bir günü bu prensese doyma hakkına sahip olan anne baba tabii ki bu ricayı kırmaz. evin halini düşünmeyip kahvaltı eder etmez kendini sokağa atar. ve prenses mutludur, sonbaharda ilkbahar gibi çiçekler açmıştır minicik yüzünde…

eğlence faslı bittikten sonra yürüyüşe başlanır. yolda bol bol sararmış yapraklar, kurbağalar, odun parçaları, süs köpekleri görülüp hayretle incelenir.
çok yorulduuum nidalarına başlayan prenses anne baba zoruyla eve dönmeye ikna edilir.
eve döndüğünde ise kendini mışıl mışıl bir uykunun kollarına atar:)

hayat… sen ne kadar tuhafsın

hani bazen bazı şeyleri siz planlamazsınız da kendiliğinden oluverir. ve siz şaşırırsınız, nasıl yaniii der kalırsınız. sonra mutluluktan gözleriniz dolar, Rabbim sen ne kadar büyüksün, beni ne kadar çok seviyor ve düşünüyorsun ki benim birşey yapmama gerek kalmadan herşeyi yoluna koyuyorsun” dersiniz. işte öyle bir hal üzereyim ben bugün.
p.s. daha açık bir şekilde yazacağım yaşananları, ama birazcık zaman lazım. aman yanlış anlaşılmasın diye:) ama şu kadar kopya verebilirim ki: ”yine mutluyum” :))