anladım ki…

akşam eve gelip işi unuttuğumda, çalışmak o kadar da zor değilmiş…
hafta sonları çalışmadığımda gerçekten dinleniyormuşum…
iş dışında aslında bir sürü boş vaktim varmış…
çok erken ve fazla uyuyormuşum…
bazen çok gözüken paralar, emekle karşılaştırıldığında çook azmış…
yapamam sandığım şeyleri yapmam için iki şeye ihtiyacım varmış. ”başlamak ve sabretmek”
iki haftadır hem gündüz hem gece çalıştım, başladım, sabrettim ve bitirdim. ama çok yoruldum. bir daha yapar mıyım? -asla!-