bu aralar biz..

takvim hızla ilerlerken ben de birazcık bizden bahsedeyim istedim bugün.  maksat hatıraları canlı tutabilmek.

öncelik evimizin prensesine ait tabii ki:) prenses bu aralar resim çizmeye fena sarmış durumda. önceleri yamuk birer çöp adamdan ibaret olan resimleri artık saçlarına toka, koluna saat takar duruma geldi. çöp resimlerine hareket katıyor kendince, mesela ormanda çiziyor onları, konuşma balonlarıyla konuşturuyor derken yağmur yağdırıyor birden, başka sayfada koşturuyor çöp adamları, sırılsıklam olan adamların başında gökkuşağı çıkıyor falan:) baya hikayeleştiriyor yani. çiçek çiziyor bir de bol bol, ve her yaprağını ayrı renkli boyayıp, bir de etrafını kesip buzdolaba yapıştırıyor. bu arada buzdolabının kapağı zeynebin resim sergisi haline döndü neredeyse. birarara fotoğraflarını çekip eklerim.

bazen şaşırıyorum çizdiklerine, bilmiyorum bu yaştaki tüm çocuklar aynıdır belki de ama bana yaşına göre çok yetenekli geliyor bu konuda. hatta şöyle söyleyeyim, çizer misin dediğimiz hemen herşeyi -gemi, ağaç, ev, maymun vs.- benden daha iyi, gerçeğine daha yakın çiziyor. bu konuda ilgisi varken bir resim öğretmeniyle buluşturabilsem keşke, belki ondan öğrendikleriyle daha da çok sever, ilerletir bu konudaki yeteneğini. çok isterim -en azından- hobi olarak resimle uğraşmasını. 

resim demişken, zeynomun resimleriyle ilgili çok güzel bir fikir var kafamda. beni heyecanlandıran, ağzımı kulaklarıma vardıran bir fikir. gerçekleştirdiğimde yazıcam;)

prensesten haberler böyle. anne babasına gelrsek; müco biraz rahatsız bu aralar, boğazı ağrıyor, öksürüyor, geniz akıntısı fena rahatsız ediyor onu. birazda buhranlarda, dün akşam sosyal faaliyete ihtiyacı olduğundan falan bahsetti. yakında 4. akşamını da doldurursa şaşırmam. şaşırmam ama kızarım, hayatta izin vermem:)

bense aynen devam ediyorum hayata, anneliğe, eşliğe, işe, ev hanımlığına. yine yetişemiyorum birsürü şeye ve yine şikayetçiyim zaman darlığından. bir yandan dostlarımla biraraya gelip kafa dağıtayım istiyorum, bunu 2 akşam üstüste yaptığımda ise çocuğum ve eşimle başbaşa kalmayı özlüyorum. özlemimi 2 gün gidersem, ev işlerine yetişemiyorum bu defa da. her gün birini yapsam, aaa ama yeter ben de kendime vakit ayırmak istiyorum diye delleniyorum. nitekim böyle diye diye günler geceler geçip gidiyor işte. şükür…

Reklamlar

ne düşündün?

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s