sevgili içsesim, sen bu satırları okurken ben…

Off, vicdan azabıyla doluyum bugün. yine yapamadım, yine beceremedim hakkıyla anne olmayı, ve biricik emanetimi üzdüm bu sabah yine:( nedir bu bendeki anlayamıyorum. çocukluğumdan kalma, karakterime yapışmış, yüreğimde sinsice bekleyip keyfi istediğinde bir canavar misali ortaya çıkıp herşeyi mahveden bir kara leke olmalı! ve ben bu kara lekeden bir türlü -tamamiyle- kurtulamıyorum. Okumaya devam et